Grootspraak in de songtitels

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze laatste aflevering: Wit Rusland vs. Letland.

De link

Hoe belangrijk een winnaarsmentaliteit is, beschreef redacteur Dennis eerder dit jaar op ESF Magazine. Maar je kan er ook in doorslaan! Hoeveel grootspraak kunnen Songfestivalfans aan? Letland en Wit Rusland doen de test.

Zangeres Anmary steekt al flink van wal met de belofte dat haar lied een beautiful song is. In het verdere verloop van de tekst stelt ze zich voor hoe iedereen haar lied meezingt, en Mick Jagger en Paul Mc Cartney in de rij staan om met haar liedjes te schrijven. Lees de uitgebreide tekstanalyse van Letland hier terug.

Wit Rusland doet evenzeer van zich spreken. Wij zijn helden, zingen de leden van boyband Litesound, wij gaan het Songfestival winnen! Met welke muziekstijl de Wit Russen de meeste kans op die overwinning maken- daar zijn ze zelf helaas ook nog niet helemaal uit. Meermalen al werd een nieuwe orkestband voor het lied aan de buitenwereld gepresenteerd.

De verschillen

Muzikaal gezien heeft Letland een ballade, terwijl Wit Rusland met een echt boyband popliedje komt. Veel boeiender is misschien wel de manier waarop de opvallende songteksten gaan overkomen. Immers: zal de grootspraak in We are the heroes iemand daadwerkelijk storen, als daar een groepje schattige jongens op het podium staat? Dat soort teksten zijn we eigenlijk al gewend, een soort feel good muziek die het grote publiek zonder morren slikt. Beautiful song komt waarschijnlijk knulliger over. Bovendien is arrogantie altijd lastiger te accepteren als het door één persoon wordt tentoongespreid.

De balans

Onder het vorige kopje constateerden we al dat Letland qua tekst wellicht arroganter overkomt. Maar is het lied tegelijkertijd niet zó over de top, dat televoters er de humor van in gaan zien? Het deuntje is in ieder geval aanstekelijk. Wie weet glippen de Letten ermee door de eerste schifting. Dat Wit Rusland door de sterke tweede halve finale heen kan komen, lijkt alvast een stuk minder waarschijnlijk.

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Letland, of toch Wit Rusland?

Hetzelfde recept

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Slovenië vs. Griekenland.

De link

De kunst op het Songfestival is een succesvolle strategie vinden- en die dan durven volhouden. De Duitsers sloegen met hun talentenjachten een nieuwe weg in, en Nederland heeft dit jaar hopelijk ook een blijvende tactiek gevonden. Toch: na een overwinning kan het ook verleidelijk zijn te lang in hetzelfde straatje te blijven hangen.

Is dat wat er dit jaar in Griekenland is gebeurd? Eleftheria Eleftheriou won er de nationale finale met Aphrodisiac, een liedje dat aan alle kanten gekopieerd lijkt van oude Griekse Songfestivalsuccessen, met in de titel een vleugje Diva. Het meest heeft de bijdrage van dit jaar nog weg van Elena Paparizou, de Griekse winnares uit 2005.

Slovenië won het Songfestival nog niet, en heeft dus geen oude winnaar om op terug te grijpen. Het gebrek aan grote successen werd overigens door een Sloveense Sonfestivalfan uiterst komisch bezongen in een Band Aid parodie. Toch lijken ook de Slovenen dit jaar een beproefde methode te willen herhalen. Het succes van Molitva smaakt naar meer, en dus haalde Slovenië de componist van die gouden inzending uit 2007 in huis.

De verschillen

Needless to say: My number one en Molitva zijn muzikaal enorm verschillend, en hetzelfde geld nu voor de liedjes van Slovenië en Griekenland. Verjamem, het Sloveense lied, is een stille ballade met een marsachtige drum die langzaam opbouwt naar de gedroomde climax. Aphrodisiac is commerciële ethnopop met leuke Griekse riedeltjes, oh-oh’s en een tekst die in je hoofd blijft zitten. Het ene lied zal de televoters als voornaamste inkomstenbron hebben, terwijl de ander bij de juries wil scoren- vult u de lege plekken zelf maar in.

De balans

Na Sertab en Ruslana was Helena Paparizou eigenlijk mosterd na de maaltijd. Haar overwinning was knap, maar wellicht iets teveel van het goede, want het Songfestivalpubliek reageerde zich het jaar erop fel af op ethnopop. Marija Serifovic daarentegen was een zegen voor het Songfestival, omdat ze spotte met ieder vooroordeel. De vraag is nu, wie van de twee dit jaar succesvol kan worden opgevolgd.

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Griekenland, of toch Slovenië?

Fan favourites

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Cyprus vs. Zweden.

De link

Het Songfestival komt er weer aan: haal je lijstjes tevoorschijn! Niet alleen de zogenaamde ‘dagjesmensen’ pakken er een briefje bij- fans maken hun top 42 vaak al weken van te voren via Facebook en Youtube bekend. Moeilijk is het dan niet om van die lijstjes een soort optelsom te maken. De eerste voorspellingen zijn geboren, maar hoe betrouwbaar zijn ze?

Door de jaren heen zijn de nodige fan favourites ten onder gegaan. Dit jaar zijn de vrolijke dansliedjes van Cyprus en Zweden de potentiële slachtoffers. Cyprus koos al vroeg in het seizoen voor Ivi Adamou, die meerdere liedjes ten gehore bracht tijdens de nationale finale. Het werd het aanstekelijke La la la love, nu al een Euroclubkraker van de bovenste plank.

In Zweden was de euforie rondom Loreen vanaf het begin direct groot. Fans benadrukten haar muzikale kwaliteiten als zijnde superieur aan die van concurrent Danny Saucedo. Wie de liedjes niet gehoord had zou bijna denken dat Euphoria een folkloristische ballade is die op een uitvoering van het plaatselijk conservatorium niet zou misstaan.

De verschillen

Dat valt tegen: Euphoria is ‘gewoon’ een dancenummer (net als dat van Danny), met hooguit een stemvastere uitvoering. Daarin zit hem overigens wel het grote verschil met Cyprus. Ivi Adamou heeft zich nog nergens aan een live uitvoering van haar Songfestivalliedje gewaagd en de geruchten gaan dat ze het vocaal nog af zou leggen tegen haar landgenote Christina Metaxa (2009). Nu Cyprus ook Eurovision In Concert aan zich voorbij laat gaan zullen we tot mei moeten wachten voor we daarover uitsluitsel krijgen.

De balans

Zweden hoeft zich geen zorgen te maken over de live performance, en kan dus de hoge verwachtingen wellicht waarmaken. Cyprus heeft de mazzel uit te komen in de eerste halve finale, waar de strijd nog redelijk open lijkt. Wellicht herhaalt Cyprus dan het trucje van Charlotte Perelli, Hera Björk en Kati Wolff: de finale halen, en pas daarin echt door de mand vallen. Wie denk jij dat de flop van dit jaar wordt?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Zweden, of toch Cyprus?

Anarchisme of seksisme

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Oostenrijk vs. Montenegro.

De link

Waarmee associëren we het genre rapmuziek eigenlijk? Kijken we vooral naar inhoudsloze nederhop? Naar gouden kettingen en schaars geklede vrouwen in videoclips? Of denken we na over maatschappijkritische teksten of taalkundige vondsten?

In de eerste halve finale van het Songfestival vinden we dit jaar twee liedjes uit dit genre. Voor Montenegro treed Rambo Amadeus aan, een wat merkwaardige man met een wintermuts. Zijn liedje Euro Neuro is weinig toegankelijke hiphop met een traditionele deun in het refrein. Het lied is repetitief en, zoals in dit genre gebruikelijk, vrij vlak.

Oostenrijk treedt aan met Trackshittaz, een duo dat Woki mit deim Popo brengt. Geschreeuw en hectiek op het podium, vlugge onnavolgbare teksten en een aanstekelijk gilletje. Op die manier probeert ook Oostenrijk een verder volledig vlak lied iets melodieus mee te geven- of dat geslaagd is mag u zelf beoordelen.

De verschillen

Als gezegd in de intro: het draait er in dit duel om hoe je tegen rapmuziek aankijkt. Oostenrijk gooit het over de commerciële, seksistische boeg. Woki mit deim Popo betekent ongeveer zoveel als Tril met die bil (JSF 2007), en op het podium worden bijbehorende lichaamsdelen ondubbelzinnig geaccentueerd. Trackshittaz reist eind mei met paaldanseressen en al af naar Baku.

Rambo Amadeus vertegenwoordigt de meer op songtekst gerichte kant van de rapscene. Euro Neuro zit vol met droge woordspelingen en verwijzingen naar de Europese Unie. Een antiglobalistisch en anarchistisch manifest waarin Amadeus bovendien zichzelf ook meermalen op de hak neemt.

De balans

Heel populair is rapmuziek door de songfestivaljaren heen niet geweest. Zelfs de inzendingen van betere kwaliteit zakten vaak door het ijs. Om toch te kunnen scoren, is het van groot belang tenminste de enige in je soort te zijn. En al komt de Montenegrijnse inzending wellicht sympathieker over op de geconcentreerde luisteraar- voor de doorsnee televoter zijn beide liedjes één pot nat. Desondanks leggen we jullie de vraag voor: wat is voor jou echt goede hiphop?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Oostenrijk, of toch Montenegro?

Wat gebeurt er als je je ogen sluit?

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Slowakije vs. Finland.

De link

Beide inzendingen hebben het thema ‘de ogen sluiten’ in de titel verwerkt. In de tekst komen engelen voor. De liederen gaan over oog hebben voor de ander door ze niet te sluiten. De uitwerking is als een verschil van dag en nacht, maar voor beide bijdragen is even onduidelijk wat de echte aanleiding voor het lied was of aan wie beide artiesten hun lied adresseren. Wat gebeurt er als je je ogen sluit? Het heeft waarschijnlijk alles met de perceptie en beleving te maken. Kennelijk kunnen de gevolgen nogal ernstig en verschillend zijn.

De verschillen

Miroslav uit Slowakije roept ons luidkeels op om de ogen niet te sluiten. Pernilla uit Finland zingt paradoxaal genoeg juist over wat ze ziet als ze haar ogen wél dicht doet. Pernilla ziet het namelijk nog zitten, waar Miroslav helemaal hopeloos is. Hij brult bij het aangezwollen gitaargeluid, Pernilla brengt het wat lieflijker. Zij sluit de ogen dicht en begint wat voor zich uit te dromen over iemand waarvan ze de geur nog ruikt. Wanneer je de ogen sluit, kun je zelf een film verzinnen. Pernilla doet dat en wil opbeuren, maar komt ook te hulp. Miro daarentegen krijst, dat we niet de ogen moeten sluiten, maar bidden om hulp (dat doe je toch meestal met gesloten ogen?). Hij zit duidelijk in de put en verwacht er niet meer uit zichzelf uit te komen. Om zich heen ziet Miro dood en verderf en in gebrokenheid vraagt hij zich af of er nog iemand is die hem kan redden. Kortom: Pernilla sluit wel de ogen, maar niet voor het leed van de ander. Miroslav wil niet dat men de ogen voor hem sluit, maar vraagt te bidden.

De balans

Zou het kunnen dat Pernilla over Miroslav zingt en Miro in zijn lied zich tot Pernilla richt? Miro vraagt haar niet de ogen te sluiten, maar naar hem om te zien. Pernilla had het angstzweet van Miro al geroken en bidt dat zij hem kan opbeuren met een lief liedje, nu ze niet bij elkaar zijn. Klopt ook, want Pernilla is in semi 1 in gebed en Miro lijdt zijn lijden in semi 2. Eens zien wie van hen zal overleven…

En nu jullie! Aan wie geven we gehoor? Pernilla of Miroslav, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Slowakije, of toch Finland?

De zomerhit van 2012

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Roemenië vs. Bulgarije.

De link

Ook dit jaar komt op het Songfestival een breed scala aan muziekstijlen aan bod. Naast ballades en luisterliedjes zijn ook ethnopop en de Zweedse schlager een tijdje helemaal in geweest- maar voor een écht danceliedje zijn de Eurovisiefans nog nooit overstag gegaan.

Aan de Roemenen heeft dat overigens zeker niet gelegen. In 2005 zette dat land een lijn in van sterke zomerse liedjes die aansloten bij de eigen muziekcultuur, die sterren als Inna en Alexandra Stan voortbracht. Ook Songfestivalzangeres Elena Gheorge heeft inmiddels een prima carrière in dat genre. Na het mislukte uitstapje van 2011 zijn de Roemenen dit jaar weer helemaal terug op dat vertrouwde pad. Zaleilah is een aanstekelijk vakantieliedje, met Spaanse teksten, een doedelzak en een bijbehorende dans.

Bulgarije heeft gek genoeg gekozen voor een inzending die nog Roemeenser is dan de Roemeense inzending zelf. Zangeres Sofi Marinova brengt een wel heel modern danceliedje dat op Slam FM of in elke willekeurige club in Rimini niet zou misstaan. Bovendien luisterden de componisten van haar lied opvallend goed naar Amazing van de populaire Roemeense zangeres Inna. Het Bulgaarse Songfestivallied Love Unlimited heeft net als Zaleilah tekstfragmenten in het Spaans.

De verschillen

Toegegeven: de Roemeense nationale finale bood weinig sfeer en het niveau van de liedjes was in de breedte niet erg hoog. Maar de groep Mandinga won in dat zwakke deelnemersveld wel zeer terecht, en had die overwinning ten dele te danken aan een aanstekelijke podiumpresentatie. Sofi Marinova daarentegen trad tijdens de Bulgaarse voorselectie aan in een galajurk. Deze wat koddige discrepantie doet het ergste vermoeden voor in Baku; immers viel Bulgarije in 2010 ook al door de mand met een sterk dancenummer maar een weinig soepele zanger.

De balans

Een vrolijk zomers liedje zou in Baku zomaar verrassend hoge ogen kunnen gooien. Maar dan moet het totaalplaatje natuurlijk wel kloppen. Op basis van de informatie tot nu toe heeft Roemenië daarvoor de beste papieren, en moeten de Bulgaren nog flink aan de act sleutelen. Maar de vraag aan jullie is: wie scoort de zomerhit van 2012?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Bulgarije, of toch Roemenië?

De battle der terugkeerders

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Ierland vs. Servië.

De link

Het Eurovisie Songfestival heeft nagenoeg altijd te maken met artiesten die voor een tweede (of soms zelfs derde) kans komen opdraven. De laatste keer dat dit niet gebeurde was in 2004, toch alweer acht jaar heleden. Dit jaar doen onder andere de drukke Ierse tweeling Jedward en de Servische folkloristische componist Zeljko Joksimovic een nieuwe poging.

Jedward won net als vorig jaar de Ierse voorronde en staan daardoor twee jaar op rij op het Eurovisie-podium. Waar zij vorig jaar met ‘Lipstick’ met een modern nummer kwamen, is de bijdrage van dit jaar meer mainstream-pop te noemen. Hoe dan ook: door de opvallende kuiven, kleding en charismatische uitlating zal Jedward weer veel aandacht – en misschien punten – genereren.

Zeljko Joksimovic heeft iets langer gewacht met zijn come-back in Eurovisie-land. In 2004 werd hij tweede met ‘Lane Moje’, als componist werd in 2006 met ‘Lejla’ derde en in 2008 met ‘Oro’ zesde. In datzelfde jaar presenteerde hij ook het festival in Belgrado. De zanger die dit jaar Servië vertegenwoordigt heeft in het verleden dus al duidelijke successen geboekt op het songfestival.

De verschillen

En daar zit misschien een verschil in met Jedward. Hoewel de Ierse tweeling veel aandacht kreeg in Düsseldorf, waren zij met de achtste plaats nog redelijk ver van het podium verwijderd. Het is sowieso altijd gewaagd om terug te keren naar het Eurovisie Songfestival, omdat de tweede deelname vaak een zwakker resultaat betekent, dan een beter resultaat.

Er zijn ook artiesten geweest die het andersom deden. Üdo Jurgens won in 1966 bij zijn derde poging voor Oostenrijk en Dima Bilan kon zijn tweede plaats achter Lordi uit 2006 zo slecht verkroppen dat hij twee jaar later terugkwam om te winnen. In het jaar dat Joksimovic het festival presenteerde. De Serviër moet gedacht hebben: het kan dus, na een tweede plaats alsnog een keer eerste worden.

De balans

Muzikaal liggen de bijdrages uit Ierland en Servië mijlenver bij elkaar vandaan. ‘Nije Ljubav Stvar’ is een lied dat is gecomponeerd door een ware liefhebber, prachtig afgemaakt met gebruik van een echt orkest. ‘Waterline’ is een meer commercieel geproduceerd standaardwerk. Beide genres hebben in het verleden succes op het songfestival geboekt, dus beide rentrees kunnen goed uitpakken. Wij zijn erg benieuwd naar jullie mening: wiens come-back mag bekroond worden met de gouden medaille?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Ierland, of toch Servië?

Gerommel met de talen

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: IJsland vs. Zwitserland.

De link

Sinds 1999 geldt op het Songfestival de vrije taalregel, die landen toestaat om bijvoorbeeld in het Engels te zingen. Maar het is lang niet altijd succesvol om van die regel gebruik te maken.

IJsland haalde zich de woede van vele fans op de hals door haar inzending Mundu eftir mer te vertalen naar Never forget. Het duo Greta Salome en Jonsi (ESF 2004) wonnen de voorronde met een rockballad in de eigen taal, maar kozen dus toch voor het Engels. Dat leverde een stroom aan kritiek op: het zou afdoen aan de authenticiteit van het lied.

De leden van de Zwitserse band Sinplus volgden ongeveer de tegenovergestelde route. Zij werden direct na de nationale finale verguisd om hun eigenzinnige uitspraak van de zin ‘Swiem against the strim, following your wildest drim’. Inmiddels heeft Sinplus een vernieuwde videoclip voor het lied opgenomen waarin ze hun uitspraak verbeterden. En opnieuw was het niet goed: fans zijn inmiddels van het ‘schattige’ Engels gaan houden en vonden het jammer dat de uitspraak was aangepast.

De verschillen

Beide liedjes vissen ook muzikaal nog enigszins in dezelfde vijver. Het zijn alternatieve rockliedjes die mikken op een redelijk specifiek publiek. Daarbij moet wel worden aangetekend dat het Zwitserse lied uptempo is, en energiek, waar IJsland meer speelt op emotie en dramatiek. Wat de taalregel betreft, is het verschil ook duidelijk. Hoewel de kritiek onophoudelijk lijkt, kunnen de Zwitsers zich altijd nog verschuilen achter het feit dat er helemaal geen originele versie van hun lied bestaat. Unbreakable is altijd Engelstalig geweest.

De balans

Alle commentaren ten spijt: zowel Zwitserland als IJsland brengt muzikaal een interessante bijdrage op het podium, die zijn doelgroep ongetwijfeld gaat bereiken. Zeker in de matige eerste halve finale, waar finaleplaatsen voor het oprapen lijken te liggen, zijn beide landen bepaald niet kansloos. Daarbij: de fans mogen het IJsland dan zwaar aanrekenen, televoters kennen Mundu eftir mer niet en beoordelen alleen het nieuwe lied. Hoe de Zwitsers hun lied in Baku uit zullen spreken, blijft de vraag, maar laten wij ons eerst buigen over een ander dilemma: wie had er nooit in het Engels moeten gaan?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Zwitserland, of toch IJsland?

Folkmuziek en sterke associaties met de landscultuur

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke donderdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Israël vs. Turkije.

De link

Bij bijna alle inzendingen hoor je wel iets terug van de muziekcultuur van een land. In het noordelijke gedeelte van Europa hebben de schlagers uit Duitsland, Nederland en Zweden zich in korte tijd kunnen ontwikkelen tot een soort van blueprint voor simpele, vrolijke popmuziek. Of het nou ABBA was (Zweden) of LUV (Nederland), de hitparades werden er mee bestormd.

In het geval van Israël hoor je eigenlijk altijd wel iets terug van de joodse volksmuziek (En deze joodse folkloristische muziek heeft weer oriëntaalse en zigeunerinvloeden.) Al sinds de eerste deelname van Israël in 1973 weet het land uitstekend raad met deze opzwepende muziek, waar eigenlijk altijd wel gedanst wordt of waarbij een sterk groepseffect gecreëerd wordt. Denk even aan Avi Toledano (ESF 1982), Duo Datz (ESF 1991) of de boyband Eden (ESF 1999).

Turkije heeft eigenlijk sinds hun eerste deelname in 1975 weinig anders gedaan. Ook hun muziek was op het festival vaak erg folkloristisch getint. Je waande je vaak genoeg even in een Turkse nachtclub aan de Bosporus. Alleen in het geval van Turkije duurde het erg lang voordat de Europese juryleden hiermee raad wisten. Pas in 1997 kon Sebnem Paker (ESF 1997) Europa opwarmen met haar heldere, klassiek geschoolde stem, begeleid door typisch Turkse instrumenten zoals de saz en de zurna.

Zowel Turkije als Israël bleven lang trouw aan hun eigen muziekcultuur op het songfestival. Erg veel hitgevoelig materiaal heeft dit voor beide landen niet opgeleverd. Dat gebeurde pas met beroemdheden als Noa (Israël) en Tarkan (Turkije): Er werd aansluiting gevonden met meer hedendaagse popmuziek, zonder dat daarbij de culturele eigenheid uitgewist werd.

De verschillen

Dit jaar hebben zowel Turkije als Israël besloten om de link met eigen land weer op te zoeken. Zo zijn de saz en de durna (Turkse instrumenten) weer nadrukkelijk te horen in de Turkse inzending ‘Love Me Back’. En ook de melancholisch bespeelde viool voegt in ‘Time’ van Israël weer net dat beetje extra vrolijkheid toe. Beide inzendingen zijn uiterst charmant en vrolijk.

De Israëlische band Izabo omschrijft hun muziek als een mix van punk, psychedelische rock, ska, overgoten met lekkere Arabische kruiden. De songfestivalinzending ‘Time’ heeft dan ook nog wat weg van ABBA’s vroegere werk en van Mika’s vrolijke nummers. Wellicht maakt dat de inzending ‘Time’ net wat hitgevoeliger dan de Turkse inzending.

‘Love Me Back’ heeft ook dat alternatieve, ska-achtige sausje, ware het niet dat Can Bonomo met zijn nummer iets meer de folkloristische hoek opzoekt, zowel qua stemgeluid, qua dans als qua gebruik van instrumenten. En het nummer is volgens liefhebbers meer ‘straight into your face’ dan Israël.

De balans

Wat gaat dit jaar beter scoren? Israël? Of toch Turkije? Bij de bookies en in de polls doet Turkije het lichtjes beter dan Israël. De met Turkije sympathiserende televoters kunnen wellicht het land aan flink wat punten helpen. Maar het kan maar zo dat de juries in Europa toch wat meer vallen voor de nonchalance van Israël.

Eén ding is misschien al wel duidelijk. Izabo met ‘Time’ en Can Bonomo met ‘Love Me Back’ zijn eigenlijk zeer goed naast elkaar te zetten. Maar wie geeft de landscultuur het beste weer?

We laten jullie dan maar advocaat van de duivel spelen. Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Israël, of toch Turkije?

De battle der bejaarden

In de rubriek ‘Met Het Mes Op De Keel’ zet de redactie van The Road to Baku elke dinsdag twee deelnemers aan het komende Eurovisie Songfestival tegenover elkaar. Beide inzendingen hebben een link met elkaar, maar er zijn ook verschillen! Het is aan jullie om de keus te maken, het mes staat immers op de keel! In deze aflevering: Verenigd Koninkrijk vs. Rusland.

De link

Het Songfestival vergrijst! En dan hebben we het niet over het publiek, maar over de deelnemers. Het Verenigd Koninkrijk deed een aantal wenkbrauwen fronsen met de keuze voor Engelbert Humperdinck, een grote naam uit de jaren ’60 en ’70. Inmiddels is Humperdinck bijna 76 jaar oud. Na zijn kandidatuur kwam er een populaire tweet in omloop, die suggereerde dat Engelbert Humperdinck een spectaculaire act in gedachten heeft voor de finale in Bakoe. ‘He is going to die’.

In Rusland was de algemene verwachting dat Dima Bilan (ESF 2006, ESF 2008) en Yulia Volkova (ESF 2003) de nationale voorronde eenvoudig zouden winnen. Het liep anders. De Russen stemden massaal voor de aandoenlijke Buranovskiye Babushki, zes omaatjes in traditionele klederdracht. Enorm populair in eigen land vanwege hun antiheldenstatus, maar wordt de spanning hen niet teveel? Veel Russische Songfestivalfans maken zich zorgen ‘about their health’.

De verschillen

De aanvankelijk sceptische pers ten spijt: Engelbert Humperdinck komt naar het Songfestival met een missie. “Ik ga winnen”, liet hij optekenen in een interview, en om die grootspraak tot waarheid te maken regelde hij componisten die eerder schreven voor Jason Mraz en James Blunt. Die invloeden zijn vervolgens weer te horen in de klassieke ballade ‘Love Will Set You Free’.

Luister vervolgens de eerste anderhalve minuut van ‘Party For Everybody’ en het verschil ligt er dik bovenop. Na een folkloristisch intro doemt een discostamper van de eerste orde op. Een feestje waar iedereen aan mee mag doen, en vanuit die optiek is de aanstekelijkheid wel te begrijpen. Maar muzikaal zijn de twee inzendingen van Rusland en Verenigd Koninkrijk amper met elkaar te vergelijken.

De balans

Andrew Lloyd Webber, Blue, en nu Engelbert Humperdinck. In het Verenigd Koninkrijk hebben ze misschien nog altijd niet precies door hoe Europa in elkaar steekt- er worden tenminste weer bekende namen uit de kast gehaald. Ook dit jaar heeft men er werk van gemaakt. De matige startpositie doet daar niets aan af. Rusland staat er bij de bookmakers nog veel beter voor. De vraag is echter hoe vakjuries op deze inzending gaan reageren. Maar nog veel belangrijker is de vraag voor de lezers: Van welke inzending wil jij de hoop levend houden?

En nu jullie! Zoek de verschillen, beantwoord de vraag en reageer gerust, maar vergeet niet: Je móét kiezen: Rusland, of toch Verenigd Koninkrijk?