Schokkende uitslag eerste halve finale

Woensdag 11 mei om 01.00. Vijftiende liveverslag vanuit het perscentrum in Düsseldorf. Schokkende uitslag poetst laatste voordelen over het Songfestival weg. Noorwegen huilt, voor Nederland gloort er hoop.

Het Eurovisie Songfestival is de grote winnaar geworden van de eerste halve finale. Echte volgers wisten al een tijdje dat pure muziek scoort, kermis wordt afgestraft en de winnaar bepaald wordt op het lied. Na vanavond is ook het hardnekkigste vooroordeel, de onschendbaarheid van de Diasporalanden, volledig ontkracht.

Loting niet meer zaligmakend

Het festival komt steeds dichterbij. Alle liedjes zijn bekend en sinds afgelopen week is ook de loting voor de startvolgorde voltooid. Nu Nederland eindelijk weer een inzending heeft waar ik achter kan staan was ik extra benieuwd hoe het ons zou vergaan. Niet best, zo bleek. Maar doet de loting er eigenlijk nog wel toe, nu mensen vanaf het begin van de show kunnen stemmen?

Het Ierse duo Jedward lootte de negentiende en laatste startpositie

De invloed van de startvolgordes heeft altijd ter discussie gestaan. Statistieken wezen weliswaar significante verschillen aan, maar uitzonderingen bleven mogelijk. De theorieën over wat gunstig is of juist niet passen prima op de stapel van gespeculeer over mogelijke winnende formules. Of het nu de artiest, de act of het genre muziek is; alles valt te berekenen, maar niets valt met zekerheid te voorspellen.

Dit zijn de Eurovisiefinalisten!

Althans, volgens de zeventien deelnemers aan het Forumvisie Songfestival. Een geheimzinnige derde verdeelde de 39 liedjes over hen, waarna elk land zijn punten voor de halve finales mocht inleveren. Het festival wordt vervolgens uitgespeeld volgens de normale Eurovisieregels, en de uitslagen van de halve finales zijn nu bekend!

Één van de deelnemers heeft niet gestemd. Volgens de aloude Forumvisieregels worden de punten van dat land dan gehalveerd, en normaliter betekent dat dan uitschakeling. Het vreemde geval wil echter dat in halve finale 1 een land zich, ondanks de halvering van punten, toch geplaatst heeft voor de finale! Verder in halve finale één geen grote verrassingen:

• Moldavie
• Slowakije
• Finland
• Servie
• Belgie
• Albanie
• Portugal
• Griekenland
• Belarus
• IJsland

Voor de scores van de afvallers kun je kijken op de subpagina ‘Forumvisie’, bovenin het menu van deze site.

In de tweede halve finale waren wat meer verrassingen. Ons eigen Nederland werd uitgeschakeld, maar opvallender nog: topfavoriet Azerbeidzjan kwam niet in de buurt van een finaleplaats! Cyprus werd negende met 60 punten, maar viel toch buiten de boot door de halvering van punten.

• Armenie
• Israel
• Denemarken
• Zweden
• Roemenie
• Slovenie
• Ierland
• Bulgarije
• Kroatie
• Turkije

Kijk voor verdere uitslagen vooral op www.eurovisie.wordpress.com/forumvisie .

Voor diegenen die hun stem nog moeten uitbrengen, vergeet de rechtstreeks geplaatste landen niet:

• Frankrijk
• Duitsland
• Spanje
• UK
• Noorwegen

Favorietenpaniek

Menig delegatieleider krabte zich na de loting van dinsdag eens flink achter de oren. De liedjes die vooraf nog als kanshebbers golden, kregen er stuk voor stuk flink van langs. Bijna allemaal lootten ze een plek in het begin van de show. Andere liedjes zijn daardoor juist weer in de race. Reden tot paniek bij de favorieten, maar de eigenlijke strijd moet nog beginnen!

De Israelische zanger Harel Skaat wás topfavoriet, maar zit nu ingeklemd tussen twee andere sterke nummers

De tegenstelling voor de computer in lokaal 1038 was hard en onverenigbaar. Aan de ene kant een klasgenoot die hoopte dat de loting voor Nederland het laatste redmiddel zou worden, en aan de andere kant ik zelf, die daar juist voor vreesde. De laatste maanden twijfel ik immers steeds vaker of ik wel wil dat Nederland doorgaat; een goed resultaat kan betekenen dat we volgend jaar eenzelfde soort lied inzenden! Hoe het ook zij, de loting van Sieneke viel tegen. Startplek negen tussen allerlei andere up-tempoliedjes: door haar naam mag vast een kruis.

Ook de Russen zouden er wel eens naast kunnen grijpen, met startplek twee in de eerste voorronde. Mijn persoonlijke favoriet Tom Dice lootte daar als 10e, net voor een andere ballad, en is nog niet helemaal zeker van zijn zaak. Hera ‘zuivere noot’ Bjork kan gered worden door de laatste startplaats, maar haar zwakke lied zou juist ook extra schril af kunnen steken, zo op het einde. Topfavoriet in deze semi was Slowakije, maar dat land lootte eveneens matig: Kristina treedt als vierde aan.

Daarmee kwam de discussie overigens wel goed op gang: doet de loting voor zo’n halve finale er wel toe? De landen die er echt bovenuit steken, zoals bijvoorbeeld Slowakije, halen de finale toch wel en dan is de loting voor die finale pas echt belangrijk. Toch durf ik die stelling te betwijfelen, zeker met het oog op een interessante situatie in de andere halve finale: die waar onder andere Nederland aan meedoet.

De show wordt donderdag 27 mei namelijk geopend door de maffe en vrijwel kansloze anti-act uit Litouwen, gevolgd door een opvallend rijtje. Armenie, dit jaar kanshebber met het ethnonummer Apricot Stone, start als tweede. Direct daarna komt topfavoriet Israel, met de ballade Milim, en direct daarna het typisch Scandinavische In a moment like this: easy listening voor Denemarken. Drie liedjes die de wedlijstjes aanvoeren, maar deze loting zou zomaar tenminste één slachtoffer kunnen eisen.

Toch is finalist Daniel Diges uit Spanje er het ergst aan toe. Vooraf werd zijn traditionele lied nog tot de favorieten gerekend; een mogelijke winnaar zelfs, volgens kennissen wiens Songfestivalkennis ik toch hoog aan sla. Tijdens de loting voor de finale echter werd hem startplaats twee toebedeeld; en als klap op de vuurpijl mag gastland Noorwegen direct na hem aantreden. De dramatiek van ‘My heart is yours’ zal Spanje dusdanig overstemmen, dat van winst geen sprake meer kan zijn. Triest voor Spanje, dat vorig jaar wonderbaarlijk genoeg niet kon profiteren van juist een ideale loting voor Soraya.

Laatste mogelijke slachtoffer zou danceheld Miro kunnen zijn. Zijn liedje Angel si ti werd door de fans al niet zo goed ontvangen als verwacht; tijdens de loting dinsdag waren de Bulgaren te bescheiden om de laatste startplek te kiezen, waardoor Bulgarije nu ingeklemd zit tussen ballads, en de Turkse metalgroep MaNga als laatste mag. Zij zijn de grote winnaars van het dobbelspektakel, maar ook voor MaNga is het zaak niet te vroeg te juichen. In de finale begint iedereen weer helemaal op 0, en geven resultaten uit het verleden… precies.

Conclusie: de lotingshow in Oslo was een mooi spektakel, een leuke opwarmer voor ‘het echie’ straks in mei. De uitkomsten boden veel vreemde situaties, en reden tot discussie. Er ontstond paniek bij veel favorieten, en er werd weer oeverloos nagekaart. Maar we weten eigenlijk nog niks. Wat is het toch een heerlijk festival!

Steef van Gorkum

Beluister Algo Pequenito, het lied van pechvogel Daniel Diges, hier!

Natuurlijk wordt er ook op The Road to Oslo nog even nagekaart; wat vond jij van de loting? Zijn wonderen mogelijk, voor Sieneke? Voor Spanje? En gaan er favorieten sneuvelen in de halve finales?

Nieuw begin in Zweden

Door Hendrik Kramer

De 18-jarige Anna Bergendahl gaat voor Zweden naar Oslo met het lied This is my life. De jonge zangeres, in Zweden vooral bekend van Idols, won Melodifestivalen gisteravond overtuigend met 214 punten. Tweede werd de Mika-achtige Salem el Fakir; hij scoorde 183 punten met zijn lied Keep on walking.

Oude garde

This is my life is geschreven door Bobby Ljunggren (muziek) en Kristian Lagerström (tekst). De Zweedse krant Dagens Nyheter ziet in de overwinning van Bergendahl het bewijs dat Melodifestivalen de weg van de vernieuwing is ingeslagen. Zweden heeft genoeg van de oude garde. Pernilla Wahlgren werd gisteren met een onvervalste Schlager laatste, iets wat ik zelf al had voorzien. Andreas Johnson was met een zesde plaats de best scorende oudgediende.

Anna’s lied is een moderne popsong die ook zo uit de koker van de Noorse Maria Mena had kunnen komen. Van alle Scandinavische landen vind ik dat Zweden nu het beste nummer in handen heeft; een nummer dat de meeste mensen zal aanspreken, vooral jongeren. This Is My life is geen typisch songfestivalliedje, maar een moderne ballad die je zo op 3FM zou kunnen horen.

Buitenland

Haar winst kwam misschien niet geheel onverwachts. Wie naar de Zweedse hitlijsten kijkt had al een gokje kunnen wagen. Bergendahl stond ten tijde van de finale namelijk op de nummer 1-positie. Dit geeft echter slechts een indicatie van wat het publiek stemt, en wat de vijf binnenlandse en de zes buitenlandse jury’s gaan stemmen blijft al helemaal spannend. Deze laatste kozen wisselend voor Darin, Salem el Fakir en Ola. Gek genoeg zagen zij dus geen van allen Anna Bergendahl als de geschikte artiest voor Zweden.

Dit werpt de vraag op of het gebruik van een buitenlandse jury wel nut heeft. In Nederland en ook in België is dit concept toegepast. Het idee is dat zo’n jury een goede afspiegeling geeft van wat het buitenland stemt. Het land zelf stuurt vervolgens liever iets totaal anders.

Zelf had ik Anna op de vijfde plaats gezet, dus precies in het midden. Mijn favoriet Darin werd uiteindelijk vierde. Een finaleplaats moet er wel in zitten voor Zweden & Anna, maar zeker weten doen we dat pas na de Tweede Halve Finale op 27 mei waar Zweden zal optreden.

Ik en mijn intuitie

Bij zijn presentatie was Tom Dice nog de grote onbekende. Eigen nummers had hij niet, alleen X-factor covers. Toch had ik direct het voorgevoel dat de Belgen met een steengoed nummer zouden komen. In december al, besloot ik dat het beter was om me in Oslo voor te doen als Vlaming.

Gisteravond was dan eindelijk de presentatie van het liedje ‘Me and my guitar’. Slechts één liedje. Geen spannende finale dus, maar wel een presentatieshow met als thema: hoe krijg je Tom Dice, als grote onbekende, verkocht in het buitenland? Tom Dice geniet immers nog zeer weinig bekendheid; in tegenstelling tot bijvoorbeeld Miro of MaNga staat hij aan het begin van zijn carrière.

En dat is nu precies waar Me and my guitar over gaat: de twijfels van een jongen die op het punt staat de sprong te wagen. Moet ik niet gewoon een ’9 to 5′ nemen? Kan ik het risico lopen? ‘Tom, this is going too far’. Twijfels en vragen… tot de jongen uiteindelijk geruststelling zoekt bij zijn gitaar: Tell me they’ll play my song!

Een uiterst slimme keus: de échtheid straalt nu van het nummer af. Het liedje gaat niet over een willekeurig iemand, en Tom Dice hoeft geen toneel te pelen. Op het Eurovisiepodium staat straks de échte Tom; niet een Tom die pretendeert verliefd te zijn, of de wereld te willen redden. Alles open en oprecht, dit ben ik en mijn twijfels. Dit ben ik, en mijn gitaar. Verder niets.

Die oprechtheid wordt met de muziek alleen maar ondersteund. Het arrangement van het Belgische lied doet wat denken aan hits als Bubbly van Colbie Caillat; eenvoudig maar daarom ook indrukwekkend. Het doet recht aan het pure imago dat in de tekst wordt geschetst, en steekt schril af bij alle vooroordelen over commerciele X-factor artiesten.

Mijn intuitie had het bij het rechte eind. Ik kan mij in Oslo straks met een gerust hart als Vlaming voordoen, want de Belgen hebben een fantastisch nummer. Me and my guitar staat bovenaan mijn lijstje, en ik kan me niet voorstellen dat het de finale niet haalt. Eenmaal daar zou ik alle Nederlanders willen oproepen om er vooral voor te gaan stemmen. Al was het maar, omdat we dan volgend jaar met z’n allen naar Brussel kunnen.

Klik hier en luister Tom Dice – Me and my guitar!

De tekst van het liedje vind je hier

Steef van Gorkum

Toch weer Femminem

Na de halve finale zag het er niet naar uit, maar de meiden van Femminem gaan toch Kroatie vertegenwoordigen in Oslo. Hun ballade Lako je sve won vanavond de voorronde Dora, met het maximale aantal punten van zowel Jury als Televoters. Grootste concurrente Doris Teur bleef steken op plaats vier.
.

Mijn eigen favoriete liedje Jobrni je jobrni verraste opnieuw, door net als in de halve finale op plaats twee te eindigen. Het Keltische liedje, ondersteund door indringende backing vocals en fluiten, haakte pas laat in de televotingstemmen af voor de winst. Het optreden van uitvoerende Franco Krajcar was buiten Kroatie overigens niet te zien, omdat de internetstream op het moment supreme wegviel.

De show was verder overigens goed te volgen via www.eurovision.tv . Een link met facebook zorgde voor de interactiviteit met andere fans, al gingen de discussies op een gegeven moment meer over mijn facebookfoto dan over de liedjes… Gezellig was het wel en mijn rood-wit geblokte hart ging sneller slaan van een avond vol typisch Kroatische popliedjes.

Met de uiteindelijke winnaar Femminem kan ik vrede hebben. Het lied is een goed opgebouwde ballad met iets eigens (belangrijk, nu er zoveel ballads meedoen!) in de vorm van taal & arrangement. Het rode hart op het einde van de act moet mijns insziens blijven, en ik houd mijn hart vast dat ze de act zo rustig houden als vanavond. Een ‘Call me’ achtig dansje, zoals in 2005 toen Femminem voor Bosnie & Herzegovina meedeed, doet dit nummer geen recht.

Al met al viert opluchting hier thuis hoogtij. Het is toch altijd weer hopen dat het Kroatische lied goed genoeg is om erachter te kunnen staan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat Kroatie sinds 2005 niet meer het béste Songfestivallied heeft gestuurd. Ook dit jaar is het niet mijn persoonlijke topfavoriet, maar met Lako je sve valt prima te leven. Hajde Hrvatska!

De Kroatische girlgroup Femminem in 2005, destijds nog deelnemend voor Bosnie & Herzegovina met het lied Call me

Steef van Gorkum

Dora: Femminem moet nog warmdraaien

Girlgroup Femminem heeft gisteravond nog niet haar stempel op de Kroatische voorronde Dora kunnen drukken. De dames, die eerder voor Bosnie & Herzegovina meededen aan het Eurovisie, moesten drie andere liedjes voor zich dulden. Doris Teur maakte haar favorietenrol wel waar; zij start de finale vanavond in pole position.

Vooraf waren met name Doris en de ballad van Femminem getipt, maar ik keek zelf ook uit naar het nummer van Giuliano; dit was immers geschreven door Boris Novkovic. Het bleek een typisch Kroatisch, onbezorgd popliedje dat zo door Boris zelf gezongen had kunnen worden. Giuliano werd er vijfde mee; één plekje achter Lako je sve van Femminem. Het lied van Boris haalde zo de finale die vanavond om 20.15 Nederlandse tijd begint.

Verrassing van de avond was voor mij Franco Krajcar. Met het prachtige Slavisch-Ierse Jobrni je jobrni wist hij zich op nummer één in mijn lijstje, en op nummer twee in de eindrangschikking te plaatsen. Met slechts één punt verschil tussen Franco en Doris, is er voor vanavond nog vanalles mogelijk. Misschien komt zelfs Femminem nog sterk terug; we gaan het allemaal zien!

Voorlopig maakt ‘Lako je sve’ de favorietenrol nog niet waar

Steef van Gorkum

Waarom wij Oost-Europa niet begrijpen

Afgelopen weekend kozen twee Balkanlanden hun inzendingen voor Oslo: Slovenie – Narodno zabavni rock, en VJR Macedonie – Jas ja imam silata. Op de Nederlandse fora werden de liedjes met de gebruikelijke scepsis onthaald. Deze liedjes kunnen onmogelijk de finale halen; er was zelfs weer wat hoop voor Sieneke.

Het is ook elk jaar hetzelfde. Eerst moeten de Oost-Europese nummers flink door de gehaktmolen, zodat we daarna een reden hebben om te zeuren: kijk, al die Balkanzooi gaat gewoon naar de finale, dat móét wel vriendjespolitiek zijn. En waarschijnlijk vinden we deze liedjes ook echt zooi, bekeken door een Nederlandse bril.

Probleem is alleen dat er momenteel 39 brillen meedoen aan het Eurovisie Songfestival. Over smaak valt niet te twisten. De kunst is dus om je af en toe te verplaatsen in the point of view van een ander land, om zo in te schatten met welk lied er gescoord zou kunnen worden. En daar is Nederland de afgelopen jaren niet goed in gebleken.

Dat bleek in de eerste plaats uit de halfslachtige inzendingen, die bijna allemaal terecht faalden. Zoals Cornald Maas stelde: ‘Nederland snapt niet goed, wat er in het buitenland leeft’. Hendrik concludeerde in zijn decenniaoverzicht op deze site ongeveer hetzelfde: Hind, Edsilia en Glennis waren 13 in een dozijn, en Treble kwam een paar jaar te laat.

Het onvermogen zich te verplaatsen in de situatie van een ander land, blijkt echter ook uit de houding ten opzichte van Balkanlanden. Elk punt dat van Servië naar Bosnië verhuist, of van Kroatië naar Slovenië, wordt van beschuldigingen van corruptie voorzien. De liedjes ZIJN slecht, dus als buurlanden daarop stemmen, MOET er wel iets oneerlijks aan de hand zijn. Een onbegrijpelijk arrogante houding, zeker als je de kwaliteit Nederlandse inzendingen afzet tegen bijvoorbeeld de liedjes van Bosnië & Herzegovina de afgelopen jaren.

Wat wij hier in Nederland als zooi aanstippen, is in Oost-Europa vaak traditionele kwaliteitsmuziek. Geen bij elkaar geraapt zooitje, maar een compositie die dicht bij de eigen cultuur blijft. En dus ook dicht bij de cultuur van omringende landen, die tot voor kort immers allemaal nog tot hetzelfde Joegoslavië behoorden. Daarom is het niet gek dat dit soort ‘balkanzooi’ de Sloveense en Kroatische hitlijsten domineert. En daarom is het ook niet gek dat mensen daar tijdens het Eurovisie Songfestival op stemmen.

Kortom: als Nederland weer wil gaan meedoen op het Songfestival, is er meer nodig dan een andere selectiemethode of een goed resultaat. Het gaat niet alleen om onze eigen inzending; dat is nu precies de gedachtegang waarop het de afgelopen jaren fout is gegaan. En waarop het dit jaar opnieuw fout dreigt te gaan.

Serieus meedoen aan het Songfestival vergt een complete mentaliteitsverandering: accepteren dat het festival een mix is van vele culturen die wij wellicht niet allemaal even goed begrijpen, maar waar we ons wel tussen moeten zien te redden. En dus ook accepteren dat er soms liedjes hoog scoren die wij niet konden waarderen. Ze zullen het wel verdiend hebben.

Het is tijd om de eerste stap te nemen: inzien dat Balkanlanden op een andere (vaak veel serieuzere) manier met het festival omgaan. Daarna kunnen we wellicht zelfs de kunst gaan afkijken. Kroatië bijvoorbeeld, zendt al jaren achtereen artiesten in die grote landelijke bekendheid genieten, en ook in de hitlijsten van buurlanden te vinden zijn. Bosnië en Herzegovina valt vaak op vanwege haar enorme budget: de Bosnische regering wil het land goed op de kaart zetten, en dus hebben de Bosniërs wél een goede act en wél een goede promotietour.

Maar het verschil zit hem soms ook in hele kleine zaken. Bijvoorbeeld in Slovenië; daar werd afgelopen week geloot om de startvolgorde te bepalen. Iets wat men in Nederland totaal overbodig zou vinden. Maar bij het Eurovisie speelt de startvolgorde ook een enorme rol! Het is niet voor niets dat er dáár ook geloot wordt, en dat hebben de Slovenen goed begrepen. Nu moet bij ons het lampje nog gaan branden.

Om zelf weer goed te gaan scoren, moet Nederland eerst de Balkan leren begrijpen

Steef van Gorkum

Geef de Noren nog een kans

Afgelopen zaterdag zag ik hoe Bjorn Johan Muri en mijn favoriet Venke Knudson (foto) zich alsnog plaatsten voor de finale in Noorwegen. Tijdens de eerste voorrondes van Melodie Grand Prix (MGP) waren ze niet hoog genoeg geeindigd om direct de finale te halen, maar wel om een tweede kans af te dwingen. Samen met zes andere liedjes belandden ze in de zogenaamde herkansingsronde.

Toen Nederland in 2005 afstand deed van de herkansingsronde, moest ik daar even aan wennen. Het betekende dat de hoop voor je favoriete liedjes vaak sneller vervloog. Een rode envelop betekent exit; uitgeschakeld. Er kwam direct duidelijkheid.

Juist daarom is de herkansing zo’n apart fenomeen: het geeft ruimte voor twijfel. Tot vlak voor de finale blijft het spannend welke liedjes daaraan mee zullen doen. Bovendien geeft het artiesten de kans om tussendoor nog wat aan de uitvoering te sleutelen. Toch hoort de herkansing ook echt bij Nationale voorrondes; op het Eurovisie is een dergelijk systeem nog nooit geprobeerd. Waarom eigenlijk niet?

Een selectiemethode met een herkansing is boeiend, maar zeker niet onomstreden. Ook op het Noorse systeem kwam veel kritiek, met name ook op de manier waarop de finalisten gekozen werden. De 8 liedjes die een tweede kans hadden gekregen, werden in duels opgedeeld, waarbij steeds twee liedjes het tegen elkaar opnamen. Het liedje dat de meeste stemmen kreeg, ging door, en kreeg dan een nieuwe tegenstander. (Bekijk hier de tegenstandster van Venke; een soort Noorse Linda Wagenmakers)

Dit systeem met duels zou oneerlijk zijn; als je immers alle 8 de liedjes tegenover elkaar zou zetten, zouden de twee beste liedjes sowieso doorgaan. Nu konden die elkaar in een vroeg stadium treffen, waardoor de nummer 2 onterecht zou sneuvelen. Vergelijk het met Federer – Djokovic in de eerste ronde van Wimbledon.

Zelf denk ik niet dat dit systeem extra oneerlijk is. De liedjes worden immers vooraf al ingedeeld in 3 poules, waardoor je ook sterk afhankelijk bent van je tegenstanders. Dit gebeurt ook op het Eurovisie, waar commentator Cornald Maas vorig jaar nog ach en wee klaagde over de halve finale waarin de Toppers waren ingedeeld, en die veel sterker zou zijn dan de andere groep.

Oneerlijkheid is er eigenlijk altijd wel. Er hoeft niet extra geklaagd te worden, nu de Noren met dit nieuwe systeem op de proppen zijn gekomen. Het idee verdient een (tweede) kans, want wat is eigenlijk écht eerlijk? In Noorwegen deden 21 liedjes mee; die hadden eventueel met z’n allen in één show gekund. Dan waren er geen poules geweest, en dat lijkt eerlijk. Maar wat te doen met 39 deelnemende landen aan het Eurovisie in Oslo? Als die allemaal in één show belanden, wordt de startvolgorde (en dus het lot) wel erg bepalend voor de uitslag.

En dus moeten we het toch maar doen met poules. Een volledig eerlijk systeem bestaat niet, en dat is ook helemaal niet nodig. Immers is het belangrijkste doel niet om de beste 3 muzikale minuten van Europa boven te halen. Net zoals het bij een EK voetbal niet gaat om het beste voetbalteam; het gaat om het kijkersplezier. Wat hebben we eraan om alleen maar te weten wie de winnaar/de beste is? We willen het zien gebeuren, het spektakel voor onze ogen.

En dus zijn duels spannend, poules een must en herkansingsrondes een uitvinding. Misschien ook wel voor het WK voetbal (kan Kroatie tóch nog meedoen!). En misschien, misschien zelfs wel voor het Eurovisie Songfestival. Maar dat zal nog wel even duren.

Wat denk jij? Welk lied ging er te vroeg ten onder, maar had een herkansing verdiend? En hoe zou zo’n systeem op het ESF er concreet uit moeten zien? Of moet het er helemaal niet komen?

Steef van Gorkum