Origineel met de taalregel omgaan

De dromen waarin ik zelf meedoe aan het Eurovisie Songfestival, zijn vaak heel gedetailleerd. Mijn zelfverzekerde verschijning voor een luchtblauwe achtergrond. Recht kijk ik de camera in. Mijn haar krult net iets beter dan ik nu voor de spiegel voor elkaar krijg. Dat ik zuiver zing spreekt natuurlijk voor zich. Eindelijk eindigt Nederland weer eens in de top tien. Maar mijn liedje? Dat zing ik bij voorkeur in de Servo-Kroatische taal. Want in dromen kan alles.

Geheel onmogelijk is het trouwens niet. Dat wil zeggen: een carrièreswitch van journalist naar artiest lijkt me zeer onwaarschijnlijk, maar het is theoretisch mogelijk om als Nederlander mee te doen met een liedje in elke bestaande (en niet-bestaande) taal. Deelnemers hoeven zich niet te beperken tot de officiële taal van het land dat zij vertegenwoordigen. De taalkeuze voor liedjes op het Songfestival is sinds enkele jaren vrij, iets wat door menig fan bekritiseerd wordt.

Onrust, ontvoeringen en geweldpleging

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch reist hij in mei af naar Baku om het circus van dichtbij mee te maken. Hij is nu ‘De Leek op weg naar Baku’. In zijn tweewekelijkse rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt.

Door Friso Veenstra

Toerisme is vermoedelijk niet het eerste waar mensen aan denken als ze aan Azerbeidzjan denken. Ik weet niet of mensen überhaupt iets denken als ze aan Azerbeidzjan denken. Ik weet niet eens of mensen überhaupt iets denken. Maar als ze dat doen, dan gaat het waarschijnlijk niet over toerisme in Azerbeidzjan. De eerste serie van ‘Oe Oe Bakoe’ lijkt bij RTL niet de hoogste prioriteit te hebben en bejaarden trekken nog niet massaal richting de jeu de boulesbanen aan de Kaspische rivièra. Nóg niet. Want er is, als ik het internet moet geloven, een bloeiende toeristenindustrie in het Kaukasische land.

Waarom we wél moeten kijken

Mijn moeder is een actief internetster- zo iemand die er plezier in schept met haar tijd mee te gaan. Van de week stuitte ze tijdens een kliktocht op Youtube toevallig op de recap van de finale van het Songfestival van 2005. “In pak ‘m beet 6 minuten wist ik weer waarom mensen nu juist wél, en tegelijkertijd niet naar het Songfestival moeten kijken”, vertelde ze daarover aan de eettafel.

Uiteraard trok juist de negatieve kant van die opmerking mijn aandacht. Mijn moeder is over het algemeen een stuk kritischer over muziek in het algemeen en over het Songfestival in het bijzonder. Ik kon het niet laten, liep van tafel om die bewuste recap nog eens aan te zetten en samen met haar per fragment te oordelen of dat land ook alweer de moeite waard was.

De persvoorlichter serieus nemen

‘Bewoners in Baku uit hun huizen gepest’. ‘Dit heeft niets met het Songfestival te maken’. Een beschuldiging. Een reactie. Nuanceringen, rectificaties. Het persbericht over de uitzettingen rondom de Crystal Hall laaide afgelopen week op tot een mediarel waarbij ook ESF Magazine zijdelings betrokken raakte. Tijd voor een reflectie op de journalistieke handelswijzen.

Wat is hier nu precies gebeurd? Afgelopen woensdag deed het ANP een persbericht de deur uit. Daarin werd gemeld dat in verband met de voorbereidingen op het Songfestival enkele inwoners in Baku hun huis uit zijn gezet. De bewoners zouden hun huis moeten verlaten vanwege de bouw van de nieuwe concerthal waarin het Songfestival gaat plaatsvinden.

Converseren in het Azerbeidzjaans

Friso Veenstra weet eigenlijk niets van het Songfestival. Toch reist hij in mei af naar Baku om het circus van dichtbij mee te maken. Hij is nu ‘De Leek op weg naar Baku’. In zijn tweewekelijkse rubriek bekijkt Friso het Songfestival vanuit een totaal ander oogpunt. 

Door Friso Veenstra

Wanneer ik een reis plan, verdiep ik me allereerst in de taal die gesproken wordt in het land van bestemming. Woedt er een oorlog? Maakt niet uit. Worden toeristen er ontvoerd? Geeft niet. Spreekt men er een interessante taal, dát is de eerste vraag die telt. Het is een van de redenen dat ik nog nooit in Limburg ben geweest, en het is ook een van de redenen dat ik wel naar Azerbeidzjan ga.

Uitzondering die de boeking bevestigt

De koorts slaat toe. We zitten alweer in 2012, voor je het weet is het mei. Moet ik mijn visum al regelen? Mijn prikken halen? Vliegtickets zijn gelukkig al geboekt… Hotels! Hoe kan ik het hotel vergeten? Snel kruipen Friso en ik achter de computer op zoek naar die ene droomlocatie, maar net als we hem gevonden hebben, blijkt boeken onmogelijk.

Toen ik aankwam leek het prachtig: de bergen rondom Oslo, het mooie uitzicht. Maar mijn hotel tijdens het Songfestival van 2010 was wel ver van de Euroclub af. Ik moest rond middernacht alweer de laatste bus terugpakken, dat is niet fijn. Het was natuurlijk ook allemaal nieuw voor me: het Songfestival, het uitgaan, die hele nieuwe wereld. In de tweede week besloot ik minder braaf te zijn en afwisselend bij anderen te slapen of een taxi te nemen. Ook niet ideaal.

Definitief: samenwerking en uitbreiding

Het is definitief! De redactie van Road to Eurovision gaat verregaand samenwerken met ESF Magazine. Er komt een nieuwe website, op het adres www.esfmagazine.nl , waar de leden van beide redacties samen gaan werken aan een scherp opinieblog, met persoonlijke tint. Dat alles natuurlijk gericht op het Eurovisie Songfestival straks in Baku, waar dit jaar opnieuw twee redactieleden bij aanwezig zijn! Deze site blijft daarnaast in afgeslankte vorm bestaan. Lees vlug verder wat er precies verandert, en wat hetzelfde blijft!

Al geruime tijd beseffen Dennis van Eersel, Gert Jan Waterink, Steef van Gorkum en Hendrik Kramer dat hun doelen op hetzelfde vlak liggen. Allen willen ze een Songfestivalsite maken die anders is. Die meer biedt dan alleen nieuws. Een website met meer ruimte voor achtergrond, opinie en analyse. En samen sta je natuurlijk veel sterker dan alleen!

Gastblog: Jill uit de VS is helemaal Songfestivalgek!

In de Verenigde Staten moet men weinig van het Eurovisie Songfestival hebben. Liever focussen media zich daar op de MTV-awards dan op de muziekcompetitie uit dat vreemde Europa, een continent waar veel Amerikanen toch al weinig feeling mee hebben. Jill Guthrie (18 jaar) is een uitzondering op vele fronten. Ze houdt van sport, van talen, van de vele verschillende Europese culturen… en dus ook van het Songfestival! In deze gastblog vertelt ze hoe ze in aanraking kwam met het Eurovisie Songfestival. Iets dat aan de andere kant van de oceaan natuurlijk niet vanzelfsprekend is!

Onderstaande tekst is een vertaling van een Engelstalige tekst. Het origineel is opvraagbaar via een reactie onderaan dit blog.

Hoe graag ik ook in de bres zou springen voor een kleine Europese subcultuur, en trots mijn landje zou aanmoedigen- ik moet toegeven dat ik een geboren Amerikaanse ben. Ik kan het echter niet helpen: ik voel me Europeaan!

De Mol neemt het heft in handen

Eindelijk weten we meer. Sinds afgelopen week zijn de deelnemers voor het Nationaal Songfestival 2012 bekend. Dat wil zeggen: de artiesten, de componisten, de titels van de liedjes, en zelfs de leden van de selectiecommissie. Openheid zoals nooit tevoren, maar van de muziek hebben we nog amper iets vernomen. Afwachten blijft dus het toverwoord.

Het was een interessante middag voor de kritische Songfestivaljournalist. Tussen de regels door vielen er namelijk veel hints op te merken. Allereerst de liedjes. De bekendmaking van de kandidaten werd eerder al een maand uitgesteld. En nu het eindelijk zover is, hebben we dus nog altijd geen muziek gehoord. Van de enorme waslijst aan vroegtijdig uitgelekte liedjes was er geen een geselecteerd. Toeval? Dat kan. Maar mogelijkerwijs heeft onder andere fan favourite Tao Hypah zich op die manier in de vingers gesneden.

Goede voornemens

Deze feestdagen neemt de redactie van Road to Baku een korte pauze. Uiteraard komen we daarna ijzersterk terug! De afgelopen weken is er achter de schermen erg veel gebeurd. Artikelen zijn in de steigers gezet, de zoektocht naar redacteuren was in volle gang. In het nieuwe jaar gaan we daar eindelijk vruchten van plukken.

Januari wordt direct een drukke maand, met uiteraard de bekendmaking van de Nederlandse finalisten. Maar we presenteren dan ook tenminste één nieuwe redacteur, en de gastblogs die we jullie eind vorige maand al beloofden- excuus, nu zijn ze echt klaar. In februari storten we ons in het geweld van de voorrondes. De afgelopen maanden waren een mooie opwarmer, maar de weg naar Baku gaat echt leven in 2012!

Jullie wensen we uiteraard hele fijne feestdagen. Goede kerst! Tot in het nieuwe jaar!

Steef van Gorkum & Hendrik Kramer